روزها گذشت و گنجشگ با خدا هیچ نگفت.
فرشتگان،سراغش را از خدا می گرفتند؛

و خدا هر بار به فرشتگان اینگونه می گفت:
می آید...

من تنها گوشی هستم که غصه هایش را می شنود؛

و یگانه قلبی هستم که دردهایش را در خود نگاه میدارد...
و سرانجام گنجشک روی شاخه ای از درخت دنیا نشست.
فرشتگان،چشم به لب هایش دوختند...
گنجشک هیچ نگفت .
خدا لب به سخن گشود:

با من بگو از آنچه سنگینیِ سینه ی توست.
گنجشک گفت:
لانه ی کوچکی داشتم،

آرامگاه خستگی هایم بود و سرپناه بی کسی ام.
تو همان را هم از من گرفتی.
این طوفان بی موقع چه بود؟ چه می خواستی؟

لانه ی محقّرم،کجای دنیا را گرفته بود؟
و سنگینیِ بغضی،راه کلامش بست...
سکوتی در عرش،طنین انداخت.

فرشتگان،همه سر به زیر انداختند.
خدا گفت:

ماری در راه لانه ات بود.

 باد را گفتم تا لانه ات را واژگون کند.

آن گاه تو از کمین مار پر گشودی.
گنجشگ،خیره در خداییِ خدا مانده بود.
خدا گفت:

و چه بسیار بلاها که به واسطه ی محبّتم،

از تو دور کردم و تو ندانسته،به دشمنی ام برخاستی!
اشک در دیدگان گنجشک نشسته بود.
ناگاه چیزی درونش فرو ریخت.

های های گریه هایش،ملکوت خدا را پر کرد...

تا به حال چیزی از مجسمه ی بودا شنیدید؟
اهالی روستایی در هندوستان که پیرو آیین بودای مقدس بودند،مجسمه ای از بودا ساختند.

مجسمه از طلای ناب ساخته شده بود و تندیسی بود

 گرانبها و پرقیمت.
در حین جنگها و یورش اقوام بیگانه به هندوستان، اهالی ده، برای محفوظ ماندن این میراث گرانبها از هجوم مهاجمین،روی آن را با کاه گل پوشاندند.

تندیس طلایی بودا

تبدیل به مجسمه ی کم ارزشی از کاه گل شد.
به خاطر کشت و کشتار و قتل مردمان دهکده،

راز مجسمه ی طلا،در سینه ی کشته شدگان محفوظ ماند و آنچه نسلهای بعد،از مجسمه ی بودا شناختند ،

سنگ و گلی بیش نبود.
به مرور زمان،کاه گل هایی که سطح رویی مجسمه را پوشانده بودند،ریزش کردند و طلای نابی که زیر کاه گل مخفی شده بود،با درخشش عجیب خود زیر نور طلایی خورشید،خود را نشان داد،

و تازه همه ی آنهایی که مجسمه ی بودا را تنها

مجسمه ای کاه گلی شناخته بودند،به ارزش و قیمتی بودن این میراث گرانبها پی بردند.

آدم های بزرگ در باره ی ایده ها سخن می گویند.

آدم های متوسط در باره ی چیزها سخن می گویند.
آدم های كوچك، پشت سر دیگران سخن می گویند.
•••
آدم های بزرگ،درد دیگران را دارند.
آدم های متوسط،درد خودشان را دارند.
آدم های كوچك،بی دردند.
•••
آدم های بزرگ،عظمت دیگران را می بینند.
آدم های متوسط،به دنبال عظمت خود هستند.
آدم های كوچك،عظمت خود را در تحقیر دیگران می بینند.
•••
آدم های بزرگ به دنبال كسب حكمت هستند.
آدم های متوسط به دنبال كسب دانش هستند.
آدم های كوچك به دنبال كسب سواد هستند.
•••
آدم های بزرگ به دنبال طرح پرسش های بی پاسخ هستند.
آدم های متوسط،پرسش هائی می پرسند كه پاسخ دارد.
آدم های كوچك می پندارند پاسخ همه ی پرسش ها را

 می دانند.
•••
آدم های بزرگ به دنبال خلق مسئله هستند.
آدم های متوسط به دنبال حل مسئله هستند.
آدم های كوچك،مسئله ندارند.
•••
آدم های بزرگ،سكوت را برای سخن گفتن برمی گزینند.
آدم های متوسط،گاه سكوت را بر سخن گفتن ترجیح

می دهند.
آدم های كوچك،با سخن گفتن بسیار،فرصت سكوت را از خود می گیرند.

دلم تنگـ می شـود گاهـی !
برای ...
یک « دوستت دارم » سـاده !
دو « فنجـان قهــوه ی داغ »
سه « روز » تعـطیلی در زمسـتان !
چـهار « خنـده ی بلنــد »
و پنــج « انگشـت » دوست داشتـنی !

روزی شخصی در حال نماز خواندن در راهی بود.

مجنون بدون اینکه متوجه شود،از بین سجاده ی او عبور کرد.

مرد نمازش را قطع کرد و داد زد:

هی!چرا بین من و خدایم فاصله انداختی؟

مجنون به خود آمد و گفت:

من که عاشق لیلی هستم،تو را ندیدم،،،تو که عاشق خدای لیلی هستی،چگونه مرا دیدی؟؟؟