|
الماس طلایی زندگی،زمزمه ی پاک حیات ست،میان دو سکوت
| ||||||||||||||
گفتم: خدای من، دقایقی بود در زندگانی ام که هوس می کردم سر سنگینم را که پر از دغدغه ی دیروز بود و هراس فردا، بر شانه های صبورت بگذارم، آرام برایت بگویم و بگریم. در آن لحظات،شانه های
تو کجا بود؟ عزیزتر از هر چه هست، تو نه تنها در آن لحظات دلتنگی، که در تمام لحظات بودنت، برمن تکیه کرده بودی. من آنی،خود را از تو دریغ نکرده ام، که تو اینگونه هستی. من همچون عاشقی که به معشوق خویش می نگرد، با شوقِ تمام،لحظات بودنت را به نظاره نشسته بودم. پس چرا راضی شدی من برای آن همه دلتنگی، اینگونه زار بگریم؟ عزیزتر از هر چه هست، اشک،تنها قطره ای است
که قبل از آنکه فرود آید، اشک هایت به من رسید، و من یکی یکی،بر زنگارهای روحت ریختم تا باز هم از جنس نور باشی و از حوالی آسمان. چرا که تنها اینگونه می شود تا همیشه شاد بود. آخر،آن چه سنگ بزرگی بود که بر سر راهم گذاشته بودی؟ بارها صدایت کردم، آرام گفتم از این راه نرو که به جایی نمی رسی، تو هرگز گوش نکردی، و آن سنگ بزرگ،فریاد بلند من بود که : عزیزتر از هر چه هست، پس چرا آن همه درد در
دلم انباشتی؟ روزی ات دادم تا صدایم کنی، چیزی نگفتی. پناهت دادم تا صدایم کنی، بارها گل برایت فرستادم، کلامی نگفتی. می خواستم برایم بگویی و حرف بزنی. آخر تو بنده ی من بودی. چاره ای نبود جز نزول درد، که تنها اینگونه شد که
تو صدایم کردی. پس چرا همان بار اول که صدایت کردم، درد را از دلم نراندی؟ اول بار که گفتی خدا، آن چنان به شوق آمدم که حیفم آمد بار دگر، خدای تو را نشنوم. تو باز گفتی خدا، و من مشتاق تر برای شنیدن خدایی دیگر. من می دانستم تو بعد از علاج درد، بر خدا گفتن اصرار نمی کنی، وگرنه همان بار اول شفایت می دادم. مهربان ترین خدا، دوست دارمت. عزیزتر از هر چه هست، من دوست تر دارمت.
طبقه بندی: الهی نامه، " الهی " چه بی صدا و بی حساب می بخشی ، و ما چه حسابگرانه ، تسبیح وذکرمان را می شماریم
!
طبقه بندی: الهی نامه، " بار الها " بر محمّد و آلش درود فرست، و بستر کرامت خود را برایم بگستران، و به آبشخورهای رحمتت در آور، و در قلبِ جنّتِ خود جایم ده، و مرا به راندن از خویش خوار مکن، و به نومیدی از خود محروم منما، و به گناهانم تقاص مکن، و به رفتارم خرده مگیر، و رازم را اشکار مکن، و سِرّم را فاش مساز، و عملم را به ترازوی عدالت مسنج، و اخبار پنهانم را در برابر دیده ی همگان آشکار مفرما، و آنچه را که آشکار شدنش،مایه ی ننگ من است، از ایشان مخفی دار، و آنچه مرا در حضورت،بد نام و رسوا کند، از آنان بپوشان، و مرتبه ام را در سایه ی خشنودیت،شرافت بخش، و بزرگداشتم را به وسیله ی آمرزشت کامل ساز، و مرا در زمره ی اصحاب یمین در آور، و در راههای ایمنان ببر، و در گروه رستگاران قرار ده، و انجمن شایستگان را به سبب من آباد کن، و دعایم را مستجاب فرما ای پروردگار جهانیان.
طبقه بندی: الهی نامه، " خدایا " این روزها بیشتر از آنکه پشت و پناهم باشی؛ محتاج اینم که کنارم و پهلو به پهلویم قدم بزنی ! طبقه بندی: الهی نامه، اندیشه كردن در ذات حق،باطل است. نه بدان خاطر كه فكر ما كوتاه است و موضوع فكرت،بلند؛ بلكه چون خداوند فرمود : " ما از رگ گردن به او نزدیكتریم " . هر چه در او اندیشه كنند،از او دورتر می شوند. زیرا اندیشه كردن،یافتن واسطه ای است كه اندیش گر را به مراد نزدیكتر كند، و اینجا چون نهایت نزدیكی،حاصل است، هر واسطه و دلیلی كه ذهن بیاورد، خود،مایه ی دوری از محبوب ، و حجاب روی او می شود. "دکتر الهی قمشه ای" طبقه بندی: الهی نامه، خدا را دوست بداریم . حداقل اش این است که یکی را دوست داریم که روزی به او می رسیم! طبقه بندی: الهی نامه، خدا را آن گوشه دیدم می گریست.
طبقه بندی: الهی نامه، خدا مرحم تمام دردهاست. هر چه عمق خراش های وجودت بیشتر باشد، خدا برای پر کردن آن، بیشتر در وجودت جای میگیرد. طبقه بندی: الهی نامه، خدا را در دور دستها، در انتهای افق، و یا در اوج آسمانها جستجو مکن. نگاهی به اعماق وجودت بیانداز. طبقه بندی: الهی نامه، هوا گرفته بود. بارون می بارید. کودکی با تصور کودکانه ی خود، رو به آسمان کرد و گفت: "خدایا گریه نکن.درست میشه ! ما آدما،یه روز بنده ی خوبی می شیم ! طبقه بندی: الهی نامه، روزی میگفتی با هم شبی به میهمانی ستاره میرویم و در بزم ماه شاعر میشویم. آنقدر شعر میگوییم كه فرشتگان را نه تاب بماند ونه قرار... تا بیندازند ما را از ایوان آسمان،بر بستر خاك... آنقدر شعر میگوییم كه قاصدك از دیار مهربانی سرك نكشیده برود بر اقیانوس خنده،و پیچش موج... آنقدر شعر بگوییم تا دریا را عاشق كنیم حتی بدون ذره ای زورق ذوق. و آنقدر شعر بگوییم تا حتی آسمان را بوسه زنیم بر اندیشه ی ماه و باغ را عاشق كنیم به بوی بهار. آنقدر شعر بگوییم كه ترانه را متراكم كنیم از حجم كلمات بی نقطه بی نگاه،بی زمزمه،و شاید گناه... شاید گناه بود شاعری مان .. درست عین عاشقی مان شاید گناه بودن رفتن به خواب آسمان و رویای دریا بدون زورق عشق. شاعر نشده،شعرهایمان را باد با خود برد نه تو آمدی به اوج گریه...و نه من به پای خنده هر دو جا ماندیم از بوسه های خدا كه خدا شاعرترین دلهایمان را روزی بر وسعت محبت خویش نشاند... و ما ندانسته دل كندیم از مهربانی خدا نه تو آمدی به پای شعرهای من و نه من ماندم به پای رفتن تو میدانی تنها چه چیز برجا ماند؟ "مهربانی خدا" Rira"" طبقه بندی: الهی نامه،
طبقه بندی: الهی نامه، همه ی ما پنهانی و در نهان، دل گفته هایی با خدا داریم، کسی از آن خبر ندارد و خود می گوییم و خدا شنونده است. آنچه می خوانید،بخشی هایی از گفتگوهای "من وشما"، با خداست. گفتم: خستهام گفتم: انگار،مرا فراموش کرده ای! (بقره/152) گفتم: تا کی باید صبر کرد؟ (احزاب/63) گفتم: تو بزرگی و نزدیکیت برای منِ کوچک، خیلی دوره! تا آن موقع چه کار کنم؟ (یونس/109) گفتم: خیلی خونسردی! تو خدایی و صبور! من بندهات هستم و ظرف صبرم کوچک است... یک اشاره کنی،تمومه! (بقره/216) گفتم: "انا عبدک الضعیف الذلیل..." اصلا چطور دلت میاد؟ (بقره/143( گفتم: دلم گرفته (یونس/58) گفتم: اصلا بیخیال! توکلت علی الله (آل عمران/159( گفتم: خیلی چاکریم! ولی این بار، انگار گفتی: حواست را خوب جمع کن! (حج/۱۱( گفتم: چقدر احساس تنهایی میکنم؛ (بقره/186( گفتم: تو همیشه نزدیکی؛ من دورم... کاش میشد به تو نزدیک بشوم. گفتم: این هم توفیق میخواهد! (نور/22( گفتم: معلومه که دوست دارم مرا ببخشی . (هود/90( گفتم: با این همه گناه... آخر چه کاری میتوانم بکنم؟ (توبه/104( گفتم: دیگر روی توبه ندارم. گفتم: با این همه گناه، برای کدام گناهم توبه کنم؟ گفتم: یعنی اگر باز هم بیابم؟ بازهم مرا میبخشی؟ گفتم: نمیدانم چرا همیشه در مقابل این کلامت کم میارم! آتشم میزند؛ ذوبم میکند؛ عاشق میشوم! ... توبه میکنم. ناخواسته گفتم: "الهی و ربی من لی غیرک" ای خدا و پروردگار من! [آخر] من جز تو كه را دارم؟ گفتم: در برابر این همه مهربانیت چه کار میتوانم بکنم؟ ( احزاب/42( گفتم: هیچ کسی نمیداند تو دلم چی میگذره! (انفال/24( گفتم: غیر از تو کسی را ندارم. (ق/16( با خودم گفتم: "خداوند"،خالق هستی، با فرشتههایش،به ما درود میفرستند تا هدایت شویم... طبقه بندی: الهی نامه،
طبقه بندی: الهی نامه، "خداوندا" برای همسایه كه نان مرا ربود،نان !! برای عزیزانی كه قلب مرا شكستند،مهربانی !! برای كسانی كه روح مرا آزردند،بخشش !! و برای خویشتن خویش،آگاهی و عشق می طلبم. طبقه بندی: الهی نامه، روزی شیخ ابوالحسن خرقانی نماز می خواند. آوازی شنید که ای ابوالحسن ! خواهی که آنچه از تو می دانم با خلق بگویم تا سنگسارت کنند؟ شیخ گفت: بار خدایا! خواهی آنچه را که از "رحمت" تو میدانم و از "بخشایش" تو میبینم، با خلق بگویم تا دیگر هیچکس سجدهات نکند؟ آواز آمد: نه از تو؛ نه از من. طبقه بندی: الهی نامه، |
حرف نامه ی وب مستر  شب آرامی بود..... می روم در ایوان، تا بپرسم از خود، زندگی یعنی چه؟ مادرم،سینی چایی در دست، گل لبخندی چید،هدیه اش داد به من. خواهرم تّکه ی نانی آورد،آمد آنجا، لب پاشویه نشست. پدرم دفتر شعری آورد،تکیه بر پشتی داد. شعر زیبایی خواند ، و مرا برد،به آرامش زیبای یقین. با خودم می گفتم : زندگی،راز بزرگی است که در ما جاری ست. زندگی، فاصله ی آمدن و رفتن ماست. رود دنیا جاری ست... زندگی،آبتنی کردن در این رود است. وقت رفتن،به همان عریانی؛ که به هنگام ورود آمده ایم. دست ما،در کف این رود، به دنبال چه می گردد؟ هیچ !!! زندگی، وزن نگاهی است که در خاطره ها می ماند. شاید این حسرت بیهوده که بر دل داری، شعله ی گرمی امید تو را خواهد کشت. زندگی در همین اکنون است. زندگی،شوق رسیدن به همان فردایی است،که نخواهد آمد. تو نه در دیروزی، و نه در فردایی. ظرف امروز، پر از بودن توست. شاید این خنده که امروز دریغش کردی، آخرین فرصت همراهی با امید است. زندگی، یاد غریبی است که در سینه ی خاک به جا می ماند. زندگی ، سبزترین آیه،در اندیشه ی برگ؛ زندگی، خاطر دریایی یک قطره، در آرامش رود؛ زندگی،حس شکوفایی یک مزرعه، در باور بذر؛ زندگی،باور دریاست در اندیشه ی ماهی، در تنگ؛ زندگی،ترجمه ی روشن خاک است، در آیینه ی عشق؛ زندگی،فهم نفهمیدن هاست. زندگی،پنجره ای باز،به دنیای وجود، تا که این پنجره باز است،جهانی با ماست. آسمان، نور، خدا، عشق، سعادت با ماست. فرصت بازی این پنجره را دریابیم. در نبندیم به نور، در نبندیم به آرامش پر مهر نسیم، پرده از ساحت دل برگیریم، رو به این پنجره،با شوق،سلامی بکنیم. زندگی،رسم پذیرایی از تقدیر است. وزن خوشبختی من،وزن رضایتمندی ست. زندگی،شاید شعر پدرم بود که خواند، چای مادر، که مرا گرم نمود، نان خواهر، که به ماهی ها داد، زندگی شاید آن لبخندی ست، که دریغش کردیم. زندگی،زمزمه ی پاک حیات ست، میان دو سکوت. زندگی،خاطره ی آمدن و رفتن ماست. لحظه ی آمدن و رفتن ما،تنهایی ست. من دلم می خواهد قدر این خاطره را دریابیم. ×××××××××××××××× شب ها زود بخواب. صبح ها زودتر بیدار شو. .. نرمش کن. بدو. کم غذا بخور. زیر بارون راه برو. گلوله برفی درست کن. هر چند وقت یک بار نقاشی بکش. در حمام آواز بخوان و کمی آب بازی کن. سفید بپوش. آب نبات چوبی لیس بزن. بستنی قیفی بخور. به کوچکتر ها سلام کن. شعر بخون. نامه ی کوتاه بنویس. زیر جمله های خوبی که تو کتاب ها هست، خط بکش. به دوست های قدیمیت تلفن بزن. شنا کن. هفت تا سنگ تو آب بنداز و هفت تا آرزو بکن. خواب ببین. چای بخور و برای دیگران چای دم کن. جوراب های رنگی بپوش. مادرت رو بغل کن. مادرت رو ببوس. به پدرت احترام بذار و حرفاش رو گوش کن. دنبال بازی کن. اگر نشد وسطی بازی کن. به برگ درخت ها دقت کن. به بال پروانه ها دقت کن. قاصدک ها رو بگیر و فوت کن. خواب ببین. از خواب های بد بپر و آب بخور. به باغ وحش برو. چرخ و فلک سوار شو. پشمک بخور. کوه برو. هرجا خسته شدی،یک کم دیگه هم ادامه بده. خواب هات رو تعریف نکن. خواب هات رو بنویس. بخند. چشم هات رو روی هم بگذار. شیرینی بخر. با بچه ها توپ بازی کن. برای خودت برنامه بریز. قبل از خواب موهات رو شانه کن. به سر خودت دستی بکش. خودت رو دوست داشته باش. برای خودت دعا کن! برای خودت دعا کن که آرام باشی. وقتی توفان می آید،تو همچنان آرام باشی. تا توفان،از آرامش تو آرام بگیرد. برای خودت دعا کن تا صبور باشی؛ آنقدر صبور باشی تا بالاخره ابرهای سیاه آسمون کنار بروند و خورشید دوباره بتابد. برای خودت دعا کن تا خورشید را بهتر بشناسی. بتوانی هم صحبتش باشی و صبح ها برایش نان تازه بگیری. برای خودت دعا کن که سر سفره ی خورشید بنشینی و چای آسمانی بنوشی. برای خودت دعا کن تا همه ی شب هایت ماه داشته باشد؛ چون در تاریکی محض،راه رفتن،خیلی خطرناک است. ماه چراغ کوچکی است که روشن شده تا جلوی پایت را ببینی. برای خودت دعا کن تا همیشه جلوی پایت را ببینی؛ آخه راهی را که باید بروی خیلی طولانی است. خیلی چاله چوله دارد؛ دام های زیادی در آن پهن شده است، و باریکه های خطرناکی دارد؛ پر از گردنه های حیران و سنگلاخ های برف گیر است. برای خودت دعا کن تا پاهایت خسته نشوند و بتوانی راه بیایی. چون هر جای راه بایستی،مرده ای، و مرگی که شکل نفس نکشیدن به سراغ آدم بیاید، خیلی دردناک است. هیچ وقت خودت را به مردن نزن! برای خودت دعا کن که زنده بمانی. زنده ماندن چند راه حل ساده دارد! برای اینکه زنده بمانی، نباید بگذاری که هیچ وقت بیشتر از اندازه ای که نیاز داری بخوابی. باید همیشه با خدا در تماس باشی تا به تو بیداری بدهد. بیداری هایی آمیخته با روشنایی،صدا،نور،حرکت. تو باید از خداوند شادمانی طلب کنی. همیشه سهمت را بخواه. و بیشتر از آنچه که به تو شادمانی ارزانی می شود، در دنیا شادمانی بیافرین تا دیگران هم سهمشان را بگیرند. برای اینکه زنده بمانی باید درست نفس بکشی و نگذاری هیچ چیز ی سینه ات را آلوده کند. برای اینکه زنده بمانی باید حواست به قلبت باشد. هرچند وقت یکبار قلبت را به فرشته ها نشان بده و از آنها بخواه قلبت را معاینه کنند. دریچه هایش را، ورودی ها و خروجی هایش را و ببینند به اندازه ی کافی،ذخیره ی شادمانی در قلبت داری یا نه!! اگر ذخیره ی شادمانی هایت دارد تمام می شود، باید بروی پشت پنجره و به آسمان نگاه کنی. آنقدر منتظر بمان و به آسمان نگاه کن تا بالاخره خداوند از آنجا رد بشود؛ آن وقت صدایش کن؛ به نام صدایش کن؛ او حتماً برمی گردد و به تو نگاه می کند و از تو می پرسد که چه می خواهی؟؟! تو صریح و ساده و رک بگو. هر چیزی که می خواهی از خدا بخواه. خدا هیچ چیز خوبی را از تو دریغ نمی کند. شادمان باش. او به تو زندگی بخشیده است و کمکت می کند که زنده بمانی. از او کمک بگیر. از او بخواه به تو نفس،پشمک،چرخ و فلک، قدم زدن،کوه،سنگ،دریا،شعر،درخت، تاب،بستنی،سجّاده،اشک،حوض،شنا،راه،توپ، دوچرخه،دست،آلبالو،لبخند،دویدن و عشق بدهد. آن وقت قدر همه ی اینها را بدان، و آن قدر زندگیت را ادامه بده که زندگی از اینکه تو زنده هستی، به خودش ببالد!! دوستانت را هر چند كه تو را خیلی هم درك نكنند، فراموش نکن. چون آنها تو را از تنهایی و درد نجات خواهند داد. ×××××××××××××××× "با سلام و احترام" به وبلاگ من خوش آمدید.امیدوارم در اینجا لحظات خوبی داشته باشید و از مطالب وبلاگ لذت ببرید. استفاده از مطالب وبلاگ،فقط با ذکر منبع (نام و آدرس وبلاگ) بلامانع است. از همکاری شما،صمیمانه ممنونم. با تشکر از بازدید شما پیروز و سربلند باشید. "الماس طلایی" get code of close right click in veblog music
| |||||||||||||
| [ طراحی : ایران اسکین ] [ Weblog Themes By : iran skin ] | ||||||||||||||
